Vrijwilligers vertellen...

Vrijwilligerswerk is er in verschillende soorten en maten. Regelmatig laat de Vrijwilligerscentrale een interview lezen met een vrijwilliger uit gemeente De Bilt.


Marijke werkt als vrijwilliger bij de Speelotheek De Bilt

08/11/2022 - Poppenhuizen, puzzels, fietsjes, steps, lego, playmobil, spelletjes. Zomaar een kleine greep uit al het speelgoed dat de Speelotheek uitleent aan kinderen, ouders en opa’s en oma’s. Kastenvol met creativiteit. De vrolijkheid in kleur en sfeer spat ervan af. Al ruim 28 jaar wordt de Speelotheek De Bilt gerund door een team van vrijwilligers en een klein bestuur. Marijke Visscher is al 28 jaar een van de drijvende krachten achter dit mooie initiatief. Ik ontmoet haar en Corrie Molenaar, ook vrijwilliger, in het gebouw van de WVT waar de Speelotheek is gevestigd.

Marijke en Corrie, wat is het belang van de Speelotheek?
‘’Het is zo belangrijk voor kinderen om te spelen. Want door spelen ontwikkel je als kind zoveel vaardigheden. Zoals samen spelen, nieuwe dingen uitproberen, concentratie vasthouden, vallen en weer opstaan”.
Doordat kinderen steeds speelgoed kunnen ruilen kunnen ze steeds nieuwe dingen uitproberen. Marijke noemt het voorbeeld van een oma die met een boze peuter binnenkwam, de peuter wilde niets. Met veel geduld van de oma, die steeds maar weer terugkwam, heeft de peuter toch leren spelen. Met als resultaat: een blije, vrolijke peuter en later kleuter en kind. Kijk, daar doe je het voor geven Marijke en Corrie aan!
 
Voor wie is de Speelotheek?
Voor iedereen, haasten beiden zich te zeggen. Iedereen is welkom!  Kinderen met hun ouders, opa’s en oma’s met hun kleinkinderen, oppassers met kinderen. Iedereen kan gebruik maken van de Speelotheek, je hoeft geen inwoner van de gemeente De Bilt te zijn.
 
Vertel eens wat meer over het werk…
Je praat met de ouders en kinderen, kijkt wat ze leuk vinden en gaat dan samen op zoek naar geschikt speelgoed uit onze ruime voorraad.  Daarnaast moeten het speelgoed natuurlijk worden schoongemaakt, gesorteerd, gecontroleerd (je wilt immers geen puzzle uitlenen die niet meer compleet is). Daarnaast moet alles worden geregistreerd in ons digitale systeem.
We zeggen wel eens tegen elkaar: werken hier is eigenlijk meer een missie dan werk. Het is gewoon ontzettend leuk werk. Het houdt je jong, speels.
 
Jullie zijn op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Wat verwachten jullie van hen en wat bieden jullie?
Een ontzettend fijn team! Als vrijwillige uitlener voor dit werk is het handig wanneer je een beetje flexibel bent, creatief, enthousiast, je moet speelgoed en natuurlijk kinderen leuk vinden. Goed met mensen om kunnen gaan. Ook is het handig wanneer je een beetje digitaal vaardig bent. Het zou leuk zijn wanneer een jonger iemand, die op de hoogte is van wat meer eigentijds speelgoed, ons team komt versterken.  Je bent vrij tijdens de schoolvakanties.  Hoe vaak en hoe veel je werkt, bespreek je onderling. Gemiddeld zo’n 4 uur per week. Ook zoeken we een nieuw bestuurslid.

Twee keer per week is de Speelotheek geopend, op woensdag en op zaterdag. Iedereen kan langskomen om speelgoed uit te zoeken, wel bij voorkeur op afspraak. Lenen kost € 30,-- per jaar voor 1 kind, voor 2 kinderen of meer € 35,--.
Meer informatie vind je op www.speelotheekdebilt.nl, daar kun je ook je afspraak inplannen.

Wil je meer weten of reageren op een van de vacatures. Klik dan hier op vrijwilliger uitlenen of bestuurslid.


Vrijwilligers Coby en Maria vertellen over hun werk in Het Lichtruim

03/10/2022 - Dinsdagavond in september. Vanavond filmavond. Supernova, een prachtige film met o.a. Colin Firth. Terwijl de eerste bezoekers binnendruppelen in Theater Het Lichtruim, zijn Maria Hoogveld en Coby de Vries druk om alles klaar te zetten voor de ontvangst van de gasten.

Maria en Coby zijn vrijwilligers bij Het Lichtruim / KunstenHuis Idea. Al 5 jaar maken zij deel uit van het team van vrijwilligers die de theatervoorstellingen, filmavonden, muzikale optredens en andere culturele activiteiten in het Lichtruim zo perfect verzorgen. Kijk maar eens op de agenda wat er allemaal te doen is in het Lichtruim.

Maria en Coby, hoe ziet een werkavond / middag eruit?

Als we binnenkomen, checken we de horecaruimte, we zetten koffie en thee, zetten de andere drankjes klaar, starten het pinapparaat op. We maken een gezellige sfeer, zetten vrolijke lampjes op tafel. Als de bezoekers binnenkomen staan we achter de bar, schenken drankjes in,  rekenen af, controleren de kaartjes (soms verkopen we ze ook, maar bijna iedereen reserveert online). Na afloop ruimen we op en praten we nog even na. Als er tips voor verbetering zijn, geven we dat door.
 

Hoe vaak werken jullie?

Dat hangt af van hoeveel voorstellingen er zijn en van je eigen keuze. We zijn vrij om zelf te kiezen wanneer en hoe vaak. In ons leuke team van vrijwilligers gaat dat soepel, maar we komen nu wel handen tekort.
 

Wat is je motivatie om dit werk te doen?

Maria en Coby noemen meerdere redenen, zoals: na m’n pensionering wilde ik zinnig, maatschappelijk betrokken werk doen. Midden in de maatschappij blijven staan.
Iets bijdragen aan de gemeente waar ik zo prettig woon. Een handje helpen bij de culturele ontwikkeling van de gemeente en de inwoners. Een fijne tegenhanger van m’n betaalde werk, toch iets meer ontspannen en wel nuttig.
Het is gewoon leuk, gezellig werk!
De mensen van Het Lichtruim / Kunstenhuis Idea geven je echt het gevoel dat je belangrijk werk doet. Ze luisteren naar je, pakken tips op. Geven een welkom gevoel. Kortom, wat je zegt en doet, doet er echt toe!
 

Zijn bepaalde eigenschappen handig?

Je moet een aanpakker zijn, gastvrij, flexibel en kunnen samenwerken met anderen. Met veel verschillende soorten mensen kunnen omgaan, dienstbaar zijn.
 
Wil je ook weten hoe het is om als vrijwilliger te werken bij Het Lichtruim / KunstenHuis Idea? Kom dan gewoon eens kijken, loop een avondje mee om te zien of het iets voor je is. Er zijn zowel overdag als ’s avonds activiteiten waarvoor Het Lichtruim / KunstenHuis Idea vrijwilligers zoekt. Neem contact op met de vrijwilligerscoördinator via vrijwilligers@kunstenhuisidea.nl, of kijk op de website van het KunstenHuis.

Vrijwilliger Khadijsa in het Leendert Meeshuis

28-06-2022 - Khadijsa is een bekend gezicht in het Leendert Meeshuis: collega’s en bewoners kennen haar goed en zij kent hen. Dit blijkt ook tijdens het interview in de mooie binnentuin van het huis: er wordt haar geregeld een praktische vraag door een voorbijganger gesteld. Een bewoner komt haar dwars door een border heen een bak violen brengen. Mensen weten haar te vinden en zij weet wat er speelt in dit antroposofisch verpleeghuis voor mensen met dementie. Zij werkt er ruim 7 jaar als vrijwilliger en vertelt erover.

Waarom heb je voor dit vrijwilligerswerk gekozen?

‘Door persoonlijke omstandigheden kon ik plotseling niet meer in de zorg werken, waar mijn hart lag. In die periode hielp ik vaak een buurvrouw, die zich thuis niet meer goed redde, met klusjes en koken. Zij ging wonen in het Leendert Meeshuis, een verpleeghuis voor mensen met dementie. Ik was daar bijna dagelijks en merkte: ik kan voor haar koffie zetten, maar ook meteen voor andere bewoners! De zorg had het vaak druk. Ik merkte dat ik me echt nuttig kon maken en ik miste het zorgen voor anderen. Een Teamleider merkte dit op, en vroeg me of ik niet vrijwilliger kon worden.’

Wat doe je zoal?

‘Ik doe dit nu drie dagen in de week. Ik begin meestal met de bewoners met wie ik vaste afspraken heb en daarna begeef ik me op de afdelingen. Eigenlijk ben ik overal en nergens. Zo vang ik op de wandelgang op waar het druk is en ik kan bijspringen. Ik help bij het eten, maak een wandelingetje, doe een spelletje of geef aandacht waar ik zie dat het nodig is. Ik heb ook terugkerende bezigheden, zoals helpen bij de gym. Momenteel help ik de nieuwe kapper op weg, door bewoners te halen en brengen; zij kent ze nog niet, maar ik weet precies wie het zijn. Ik vind het vooral fijn om iets te doen voor mensen die niet zoveel naasten hebben: dan voel ik echt dat ik iets toevoeg. Een goede samenwerking met de zorg is belangrijk: soms vraag ik of ik kan wandelen en zou het fijn zijn als die persoon ook aangekleed is voor die tijd. Als dat lukt, werkt dat prettig samen. Ik voel me thuis en kan veel zelf doen, dat scheelt wel. Ik ken de collega’s van de zorg ook goed en zij mij, dus dat is fijn voor de afstemming. Je bent afhankelijk van elkaar. Dat is eigenlijk wat het waardevol maakt: doordat ik bewoners en collega’s ken, weet ik goed in te schatten waar ik kan toevoegen.’

Wat is voor jou belangrijk bij het vrijwilligerswerk?

‘Voor mij is het belangrijk dat er gezien wordt wat je doet en dat zorgmedewerkers me kennen. Als je elkaar goed kent, bevordert dat de samenwerking en kan ik aanhaken bij wat er speelt. Ook belangrijk is dat de coördinator of managers weten wat er speelt op de werkvloer. Het is ook een stukje waardering als iemand je bijdrage ziet. Een toegankelijk contact is van belang: ik weet dat ik altijd terecht kan als er iets is, zonder dat ik eerst een afspraak hoef te maken. Ook zou ik onderling contact met andere vrijwilligers leuk vinden, om ervaringen uit te wisselen. Tijdens corona was dit wat moeilijk, maar nu de gezamenlijke activiteiten zoals (jaar)feesten of ander bijeenkomsten weer op gang komen, kan dit ook bijdragen.’

Aan wie zou je dit werk aanraden?

‘Aan mensen die geduldig en zorgzaam zijn. Onze bewoners zijn heel gevoelig: als je zelf de tijd neemt, dan is het mogelijk om écht contact te krijgen. Dan gebeuren er zulke leuke of onverwachte dingen: soms komt er bij iemand een scala van emoties voorbij, van blij naar boos, naar vrolijk of warrig. Het onverwachte vind ik leuk. Ik hou van de afwisseling en begeef me op meerdere afdelingen. Het is een klein huis, in een prachtige omgeving. Soms net een klein dorpje waar iedereen elkaar kent. Ik zie dat er veel mogelijk is dankzij vrijwilligers. Het gaat vooral om de extra aandacht die je kunt geven tijdens je bezigheden. Er is bijvoorbeeld een vrijwilliger voor de bloemen, maar net zo belangrijk is de aandacht die zij voor bewoners heeft tijdens haar ‘bloemenronde’. Dat sociale is dankbaar werk. Na twee weken vakantie heb ik het echt gemist.’

Ben je benieuwd naar vrijwilligerswerk bij het Leendert Meeshuis? Neem contact op met Marije Goos, Coördinator Vrijwilligers, Cultuur en Welzijn via 06-18688190.


Vrijwilligerswerk ook door jongeren

19-04-2021 - Dat vrijwilligerswerk niet alleen voor ouderen is om te doen èn het ook kortdurend kan zijn laten Fiene, Lieke en Sara zien.

De opdracht

De meiden van 12 en 13 jaar zitten in de eerste van het Jordan College. Fiene vertelt: “We moesten 5 tot 10 uur tijd besteden om iets voor een ander te doen. Maar om nou 5 uur de hond uit te laten, dat is eigenlijk een beetje saai”. Of koken voor anderen, of oppassen… vullen de andere meiden aan.

“Ik wilde eigenlijk wel wat groters doen. En samen met mama kwam ik op dit idee.
We gaan aan 30 mensen die in De Bilt wonen en ‘die het wel kunnen gebruiken’ paasontbijtjes rondbrengen”.

Best veel eitjes…

Om de ontbijtjes ook te kunnen maken en er een beetje leuk  uit te kunnen laten zien hebben Fiene, Lieke en Sara zelf alle bedrijven in De Bilt opgebeld met de vraag of ze willen sponseren. En dat is gelukt!

90 broodjes, met daarvoor het beleg, servetjes, eierdopjes en uiteraard  paaseitjes en 30 eitjes in de pan. “30 eieren koken is eigenlijk best veel!” De meiden vertellen heel enthousiast: “het is ook wel echt leuk om te doen hoor, we gaan het vooraf klaar maken met elkaar. “ Daarom gaan we zaterdag al logeren, wel een beetje vroeg op. En het is zo leuk dat alle bedrijven wel gratis eten of spullen wilden geven hiervoor”.

Op de vraag hoe ze aan de 30 adressen komen, antwoorden de meiden dat ze dit zelf via MENS De Bilt geregeld hebben. “Zij kennen mensen die alleen zijn, of zich soms alleen voelen”.

Leerzaam

Fiene vertelt “Maar we leren echt zo veel:  bijvoorbeeld bedrijven bellen! Dan worden we weer naar de manager verwezen, of moesten we weer een andere dag terugbellen. Dat bellen was vooral in het begin spannend. Dan deden we het echt samen, gingen we het opnemen”, zeggen ze lachend.

Sara zegt: “we willen vooral dat mensen een fijner gevoel krijgen” Lieke vult aan dat het klaarmaken en over alles nadenken ook eigenlijk gewoon super leuk is”.

“Zo heb ik bijvoorbeeld research gedaan naar Het Perfecte eitje”,  vertelt Fiene. “Dat gaat dus zo: Eerst de eieren met koud water opzetten. Totdat het heel erg borrelt en echt kookt. En dan zet je 7 minuten de wekker en dan is het perfect! Dat wist ik echt niet”

Logistiek

Ja dat is nog best wel een dingetje, want hoe krijg je 30 ontbijtjes mee? De meiden beginnen meteen te lachen en roepen: “Met de bakfiets, in de auto en op de fiets!”  “En we moeten wel een beetje opschieten, anders wordt het echt een brunch”.

En natuurlijk is alles Coronaproof. Ook daar is over nagedacht. Met mondkapjes, handschoenen en zoveel mogelijk voorverpakt. “De broodjes pakken we met de tang”

De meiden praten lekker veel door elkaar heen tijdens het interview. En zijn het eigenlijk continu met elkaar eens. “We hebben er heel veel zin in en we hopen eigenlijk dat alle mensen er een beetje vrolijker van worden. We kunnen niet wachten op de reacties van de mensen!”

Ben je benieuwd naar nog meer vrijwilligerswerk? Kijk dan op de vacaturebank van de vrijwilligerscentrale.


“En toen zat ik ineens thuis en wat nu?”

05/10/2020 - Samen met Jolanda Hagens, vrijwilliger van het Retro Atelier zit ik op een prachtige retrobank, midden in de winkel van het Retro atelier. Hier hebben we een gesprek over haar vrijwilligerswerk en de aanleiding hiervoor: haar carrière switch.

Hoger doel van het Retro atelier

Jolanda vertelt: “Het leuke van het Retro atelier vind ik dat Ingrid er niet alleen hele leuke retro spullen verzameld en verkoopt, maar ook dat ze een hoger doel heeft. Namelijk jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt, een veilige werkplek te geven. Jongeren die vastlopen om welke reden dan ook, de kans geven om vaardigheden op te doen en ze te laten zijn wie ze zijn.

Ze heeft als doel hier echt een veilige plek te creëren en iets goeds te willen doen voor jongeren, dat vind ik zo mooi.”

Van jeugdverpleegkundige naar meubelmaker

“Ikzelf ben nu nog maar een paar maanden geleden gestopt met mijn werk als jeugdverpleegkundige. Ik liep al een aantal jaar met de gedachte rond om te stoppen. Toen er in ons team teveel formatie was dacht ik , ik neem de sprong in het diepe en stop er ‘gewoon’ mee. Toen had ik eigenlijk nog niet echt een idee wat ik wilde doen. Maar wel dat ik nu ècht iets wilde gaan doen wat ik leuk vind. Ik ervoer steeds meer onvrede in mijn werk, en ik haalde er geen energie meer uit”

“Maar toen zat ik ineens thuis. En wat nu? Ik wist wel dat ik graag met mijn handen werk. En ik was ooit een coachopleiding begonnen, maar had  nog niet heel duidelijk hoe ik het kon toepassen en wat ik daar nou mee wilde doen”.

“Maar het idee om wat met mijn handen te doen, dingen mooi maken bleef mij maar trekken. Ik ben eerst naar meubelmakers gegaan met heel veel vragen; wat is de route, hoe kom ik hier, wat houdt het vak precies in? Ik heb erg leuke en boeiende gesprekken gehad, waarin ik steeds meer duidelijk kreeg; ik wil meubelmaker worden!”

“Zo ben ik hier als vrijwilliger bij het Retro atelier terecht gekomen. Door meubels op te knappen kan ik mijn vaardigheden opdoen en ik kom hier ook veel in contact met meubelmakers, dat is zo bijzonder. Het komt ineens op mijn pad”.

Jolanda vertelt dat zij sinds kort is gestart met de opleiding tot meubelmaker. “En ik werk in de Bouwloods, waar ze dezelfde drive hebben als Ingrid want daar coachen ze ook mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Dat is ontzettend leuk.”

Groeien door vrijwilligerswerk

“Via een kennis hoorde ik van het Retro atelier en ik ben er maar meteen op afgestapt. Omdat ik bij Nul begin als meubelmaker heb ik een hele rustige tijd om te beginnen. Ik kan  hier lekker een beetje aanrommelen, zo kan ik langzaam in mijn carrier switch groeien. Ik vind het eerlijk gezegd best wel spannend maar door vrijwilligerswerk te doen kan ik zonder al teveel druk te voelen me toch ontwikkelen. Ik ben met mijn 56 jaar niet de jongste meer, maar ik heb ook nog wat jaren te gaan natuurlijk. Ik laat me niet teveel leiden door belemmerende gedachten die ik van vroeger heb meegekregen en over geldzorgen. Die moet ik echt loslaten.

Over haar reden om vrijwilligerswerk te doen vertelt zij: “Iets bijdragen aan de maatschappij vind ik belangrijk. Ik ontmoet allerlei mensen, er komen hier zoveel verschillende mensen binnen. Sommigen komen gewoon kijken, de ander heeft weer een heel verhaal over vroeger. Dat werkt heel stimulerend. Het geeft veel energie.”

Meer weten over het retro atelier? Kijk dan op https://www.gaafkind.nl/  Of over vrijwilligersfunctie bij het Retro atelier of andere organisaties? Kijk dan op de vacaturebank van de vrijwilligerscentrale.


“Vrijwilligerswerk werkt verbindend”

19/08/2020 - In deze tijd waarin de maatregelen rond het Coronavirus weer wat losser worden, wordt de keuze van vrijwilligerswerk ook weer wat ruimer. Steeds meer vrijwilligers zijn aan het werk en er komen veel mooie, inspirerende verhalen voorbij die de Vrijwilligerscentrale graag laat zien.
Dit keer interviewt de Vrijwilligerscentrale Emilie Heeneman, collectant voor het KWF.

Collecteren voor het KWF
Emilie Heeneman is al jaren vaste vrijwilliger bij KWF Kankerbestrijding. Samen met 80.000 andere vrijwilligers gaat zij de straat op om te collecteren voor KWF. Emilie vertelt dat zij jaren geleden gevraagd werd door een vriendin die wijkcoördinatrice is van het KWF in Bilthoven. “Zij vroeg mij omdat ze dacht dat ik het misschien wel leuk zou vinden en dat bleek ook inderdaad zo te zijn.” Het KWF collecteert altijd de eerste week van september. “Er wordt veel reclame voor gemaakt, daardoor is het bij bijna iedereen bekend als je aanbelt. Dat is fijn, want mensen kijken vaak al uit naar je komst.”
 
Samen lopen met de kinderen
Emilie vertelt dat ze haar kinderen al vanaf dat ze kunnen lopen betrekt bij het collecteren. “Dat werkt twee kanten op. De kinderen vinden het erg leuk en het wordt ook heel positief ontvangen door mensen bij wie we aanbellen, het nodigt vaak uit tot een praatje. Mensen vinden het soms heel vertederend als er een klein mannetje aan de deur staat. Inmiddels is mijn oudste 13, maar ze lopen nog steeds graag mee. Dan vragen ze: ‘Mam, zullen we nog even een uurtje?’. We hebben vaak veel plezier als we op pad gaan. De vele bijzondere ontmoetingen maakt het voor hun ook elke keer een verrassing wat er gaat gebeuren. Het werkt heel verbindend tussen ons en ook naar de mensen waar we bij langs gaan.”
 
De collecteweek
Emilie vertelt hoe haar collecteweek er uit ziet: “We krijgen de collectebus altijd op maandag. Dan begin ik ook vaak meteen op maandagavond met één van mijn twee kinderen. Meestal lopen we dan een uurtje en dan hebben we al best veel adressen gedaan. Dan ga ik de dag erna nog een uurtje met mijn andere zoon. En soms doe ik nog een derde ronde alleen. Als mensen twee keer niet thuis zijn, doe ik een briefje van het KWF in de bus. Mensen kunnen tegenwoordig trouwens ook met een QR-code betalen. Emilie vervolgt enthousiast: “En op vrijdag komen alle collectanten om 17 uur de collectebus inleveren. Dat is echt een vrolijk moment, omdat de klus geklaard is en je alle leuke ervaringen met elkaar deelt.  Achteraf krijgen we altijd nog een bedankje waarin ook het bedrag genoemd wordt wat je opgehaald hebt. Dat is vaak verrassend hoog.”
 
Zo veel bijzondere verhalen
“Ik loop in een wijk een paar straten van mijn eigen wijk vandaan. Als ik daar nu fiets, komen er allemaal herinneringen naar boven ‘Oh ja, daar had ik een leuk gesprek en bij dat huis ben ik uitgenodigd voor een kopje koffie’. Ik heb zo veel bijzondere ontmoetingen gehad. Ik was bijvoorbeeld een keer de derde ronde aan het lopen en kwam bij het allerlaatste huis aan, ik dacht ‘hierna is het helemaal klaar, ik ben tevreden, volgens mij heb ik genoeg opgehaald’. Er deed een hele aardige mevrouw open, we hadden meteen een leuk gesprek. Het was vrijdagmiddag 17 uur en ze vroeg me binnen voor een glaasje wijn. Dat was heel erg gezellig, wij komen elkaar nog regelmatig tegen en hebben een heel leuk contact met elkaar gehouden. Je hoort ook veel bijzondere verhalen van mensen. Het valt op hoeveel mensen in hun omgeving iemand hebben die met deze ziekte in aanraking is gekomen. Dat maakt het zo duidelijk dat deze collecte heel erg nodig is. Ik belde eens met mijn zoontje aan bij een mevrouw en toen ik vertelde dat wij voor het KWF collecteerden, schoot zij meteen vol. Zij vertelde dat ze midden in een behandeling zat en dat het haar zo aangreep dat wij daar als twee generaties stonden voor degenen die het zo hard nodig hebben. Dat heeft vooral ook erg veel indruk op mijn zoontje gemaakt.”
 
Fijn om iets te kunnen betekenen voor de ander
Op de vraag waarom ze dit werk al zo lang doet, antwoordt Emilie: “Om íets te kunnen betekenen, in welke vorm dan ook, voor de ander. Dat maakt echt gelukkig. En voor mij is ook heel belangrijk om dat aan mijn kinderen door te geven.”
 

Het KWF zoekt nog mensen die willen collecteren in de eerste week van september. Voor meer informatie hierover kun je bellen met Iet van der Feltz (030-2288481).


Rita en Juliëtte zijn vrijwilligers in het Ronald McDonaldHuis

13-07-2020 - “Als we met z’n allen op de wereld iets vrijwillig doen, ziet de wereld er anders uit”

Samen met Rita en Juliette zit ik aan de grote tafel in het Ronald McDonaldHuis, locatie het Buitenhuis in De Bilt. Een schaal met heerlijke koeken op tafel en twee gezellige vrouwen, die met heel hun hart al 30 jaar en 15 jaar vrijwilligerswerk doen.

Rita is vanaf de eerste dag dat het Ronald mc Donaldhuis startte, 30 jaar geleden begonnen als vrijwilliger. Gedreven door de wil om mensen te helpen en iets nieuws op te starten. Rita vertelt: ‘Ik heb de groei vanaf de allereerste start meegemaakt. Dat is ontzettend leuk, alle ontwikkelingen meemaken en er verandert veel. Maar wat er nooit verandert, mensen komen hier met een ziek kind. Iedereen reageert daar natuurlijk op zijn eigen manier op.

Vrijwilligers onder elkaar
Rita en Juliëtte beamen beiden dat het ontzettend leuk is om collega’s te hebben. Juliette: “We doen het ontzettend gezellig met elkaar. Soms met z’n drieën en ook met z’n tweeën. Na al die tijd leer je elkaar ook wel kennen. Ik zie Rita meer dan mijn eigen zussen. Vrijwilligers blijven hier ook heel erg lang, dat zegt echt wat over wat voor een goede organisatie dit is. Het verbindt.
 

 “Omdat dit huis wat kleiner is dan de andere locatie van het Ronald McDonaldHuis aan de Lundlaan, is het contact dat je hebt met de ouders ook iets intiemer.  De maatschappij is toch individualistischer geworden, en dat zie je hier ook wel terug. Mensen willen, meer dan vroeger, het zelf doen. Dus het vraagt heel goed aanvoelen of men wel zit te wachten op een praatje.”

Rita vult aan: “Jawel, maar iedere ouder praat natuurlijk graag over zijn eigen kind. Vaak hoef je maar iets te zeggen en dan gaan ze. Laatst vroeg ik alleen maar aan een vader; Bent u hier al lang? En toen kwam het hele verhaal eruit. Dat is zo begrijpelijk en goed voor de verwerking”.
We hoeven echt geen hoogstaande tips te geven, maar juist in het gewone, in de liefde zit de kracht. Zoals, pak je wel je rust, of wil je wat drinken? Het is maar zo klein.”

“Laatst was er een gezin uit Curaçao, die in de nacht was aangekomen; dan stel ik voor om even boodschappen samen te doen die ochtend. Ze kennen natuurlijk de weg niet. Om dit voor mensen te kunnen betekenen, is zo fijn en waardevol”.

Gasten uit het hele land en verder
Doordat het Prinses Máxima Centrum hier is gevestigd, komen er bij het Buitenhuis uit het hele land gasten en ook uit het buitenland. Juliëtte vertelt: “Uit Groningen, Maastricht, Aruba, Zwitserland, Duitsland; het is heel mooi om voor iedereen iets te kunnen betekenen. Een luisterend oor en mijn motto is: “Als we met z’n allen op de wereld iets vrijwillig doen, ziet de wereld er anders uit”.
 

Het is echt niet alleen maar verdriet hier. Rita vertelt in de 30 jaar drie keer naar een begrafenis geweest te zijn. Juliëtte vertelt dat je vaak een band op bouwt met mensen, maar niet altijd. Daarom is het ook genoeg om maar 3 of 4 uurtjes te werken, zodat je niet alle in’s en out’s kent en het niet teveel mee naar huis neemt.

De werkzaamheden als vrijwilliger
“De werktijden zijn van 9.30-13.30  of van 13.30-17.30 of van 17.30- 21.30. Je werkt altijd één dag in de week.  We zijn 24 uur per week bemand door vrijwilligers, er zijn ook slaapwachten.  Het is naast aanvoelen of je met gasten een praatje kan maken dus ook poetsen. Je moet het zien als een hotel, alles moet schoon en gezellig zijn, de bedden moeten opgemaakt. ‘s Middags kan de volgende alweer komen. ”Juliëtte vertelt; Vrijwilligers mogen het samen doen hè, we hebben hier ook twee vriendinnen die samen komen, of een echtpaar. Dat kan natuurlijk prima”.
Het is best hard werken. Maar we gaan altijd samen de kamers op. Het is gezelliger, maar het is ook minder zwaar; je maakt samen een bed op en je verdeelt de taken onderling dan per kamer.
 

Rita zegt; ”We hebben echt hard vrijwilligers nodig. Je geeft als vrijwilliger natuurlijk, maar mijn overtuiging is dat ik er meer voor terug heb gekregen. Van de lieve collega’s hier, van de organisatie, maar ook van de bewoners zelf. Het relativeert mijn eigen leven, maar je krijgt heel verrijkende gesprekken. Met je voeten op de vloer en in het nu. De kijk op het leven verrijkt enorm. En ik kan ook weer teruggeven aan hen. Daar hoef ik niet over na te denken, dat gaat vanuit liefde.

Juliëtte zegt tot slot; het management hier is zo fantastisch, zij dragen ons op handen. Dat is echt niet in elke organisatie zo. Daarom hou ik het ook zo lang vol. Er wordt naar ons geluisterd en ik voel me gewaardeerd. En daar neem ik echt mijn petje voor af, want er zijn wel meer dan 300 vrijwilligers. Je bent niet een nummer, maar we zijn gewoon Rita en Juliëtte.

Kijk voor meer informatie over de vacatures bij de het Ronald McDonaldHuis of andere vacatures op mensdebilt.nl.


Vrijwilliger Norien aan de lijn

30-04-2020 - Vandaag bellen wij Norien Hulsebosch, vrijwilliger bij onder andere de Biltse telefoonlijn. Deze bellijn is opgezet door Samen voor De Bilt en MENS De Bilt, zodat mensen die vanwege het coronavirus noodgedwongen alleen thuis zitten toch een praatje kunnen houden.

Vrijwilligerswerk als duo
Norien vertelt dat ze al jaren als maatje vrijwilliger is bij MENS De Bilt. “Ik was gekoppeld aan een licht dementerende mevrouw die graag vrijwilligerswerk wilde doen. We schonken elke week samen koffie en thee in een verzorgingshuis. Soms lukte iets niet zo goed en dan gaf ik subtiele aanwijzingen zodat zij weer wist wat ze moest doen. We werden door iedereen echt als duo gezien”. Norien legt uit: “Ik werk heel gevoelsmatig met dementerende mensen en probeer zo op hun golflengte te komen. Ik probeer iemand nooit het gevoel te geven dat hij faalt, maar ik probeer aanvullend te zijn.”
 
Verborgen laatjes openen
Norien bezoekt haar maatje regelmatig thuis. “We hebben veel raakvlakken en hebben mooie, diepe gesprekken. Het is voor mij ook heel waardevol. Je kunt met dit werk echt iets betekenen voor een ander. Ik vind het mooi dat mensen met dementie vaak heel kwetsbaar, open en gevoelig zijn. En bij mensen met dementie zitten vaak veel verborgen laatjes; ik vind het leuk om die op een creatieve manier soms toch open te laten springen.”
 
Maatje per telefoon
Toen een paar weken geleden de Biltse telefoonlijn werd gestart, bood Norien zich meteen aan als vrijwilliger. Ze is nu gekoppeld aan een licht dementerende vrouw van 72 jaar. Ze begon haar eens per week te bellen, maar dit werd snel meer. “Er spelen soms heftige dingen, zoals een uitslag van een onderzoek. Als zij mij nodig heeft, dan ben ik er voor haar. Ik bel haar nu iedere dag om 10 uur. Dat geeft haar structuur in deze tijd en mij zelf eigenlijk ook. Ik vraag haar meestal eerst even of ze goed geslapen heeft en hoe het met haar gaat. Soms begint ze uit zichzelf dingen te vertellen, dan leest ze bijvoorbeeld een brief voor die ze gekregen heeft. Ik vraag daar dan over door. Soms vertelt ze ook een paar keer hetzelfde, maar dat geeft niet, dat laat ik dan gebeuren. Ik kijk gewoon waar ze op dat moment behoefte aan heeft.” Als wij vragen, hoe Norien het vindt om dit vrijwilligerswerk in deze tijd te doen, antwoordt ze enthousiast: ”Ik vind het geweldig om te doen! Ik wist van tevoren niet wat ik kon verwachten, maar blijkbaar gaat het ook heel goed per telefoon. En ze matchen bij MENS altijd precies de goede aan mij, dat kunnen ze echt goed. ”
 
Bijzondere dag
Vandaag gaan Norien en haar maatje elkaar voor het eerst in het echt zien. “Vanmiddag ga ik even bij haar langs om wat tijdschriften bij haar door de bus te gooien. Dan kan ik zwaaien door het raam. Daar zit ze helemaal naar uit te kijken.” Norien vertelt dat dat ze heel benieuwd is hoe haar maatje er uit ziet. “Ik heb er wel een voorstelling van gemaakt, want ze beschrijft elke dag wat ze aan heeft, dat vind ik leuk. Daar ga ik dan op in, dan vraag ik welke kleur het heeft en hoe het er precies uit ziet. En dan geef ik haar een compliment, dan zeg ik dat ik denk dat ze er prachtig uit ziet. Ik vind dat erg leuk, ik merk dat ze heel verzorgd is.“ Norien vervolgt: “Het idee dat ik er voor haar moet zijn, helpt mij ook wel om nu positief te blijven. Het is zo fijn om iets voor iemand te kunnen betekenen in deze tijd. We hebben echt een band met elkaar gekregen en ik hoop dat ons contact ook blijft als deze coronatijd voorbij is.”

Vrijwilliger Jos vertelt

29-03-2020 - In deze tijd waarin de maatregelen rond het Coronavirus zijn aangescherpt en iedereen thuis zit, zijn er ontzettend veel mensen die zich vrijwillig inzetten om anderen te helpen. Er komen veel mooie, inspirerende verhalen voorbij die de Vrijwilligerscentrale graag laat zien.    
Met de telefoon op speaker bellen wij Jos van Beerschoten, al jaren vrijwilliger bij MENS De Bilt.

Boodschappen service
Jos is normaal gesproken vrijwilliger op de BoodschappenPlusBus bij MENS De Bilt. Momenteel is deze dienst veranderd in  “De Boodschappenservice”’ :  Voor mensen die zelf geen boodschappen kunnen halen, of geen mensen in hun omgeving hebben om dit te doen.
Jos vertelt: ”Ik krijg een boodschappenlijstje door, en boodschappen haal ik dan uit de supermarkt en breng ze bij de mensen thuis. Ook pakketten van de Voedselbank breng ik rond voor de mensen die zelf de voedselpakketten niet kunnen ophalen.”

Niet alleen maar Corona
De mensen die de boodschappen ontvangen behoren vaak tot de risicogroep. “Maar ik zorg heel goed voor mezelf hoor” zegt Jos. “Ik zet de boodschappen dan voor de deur, of op de drempel, en zorg dat we anderhalf meter afstand houden. Het contact is soms kort en dan ben ik snel weer weg. Maar de andere keer maak ik een praatje en probeer het over de gewone dingen te hebben en niet teveel over alleen maar Corona.”
“De mensen zijn zo ontzettend dankbaar dat ik dit voor ze doe. En ze vinden het  fijn dat er een gewone bus staat en niet eentje van de Voedselbank. De mensen zouden zich anders toch erg opgelaten voelen”.

Vrijwilligerswerk juist nu
Wat Jos drijft om dit vrijwillig te doen, zegt hij: “Het geeft mij een heel goed gevoel om wat terug te kunnen doen voor mensen. Zo kon ik laatst ook boodschappentassen doneren bij de Voedselbank, zoiets kleins geeft me dan een goed gevoel. Mensen zitten in nood met het Coronavirus, ik wil wat voor mensen betekenen.”
“Ik heb zelf moeite met het boodschappen doen in grote winkels zoals Mediamarkt en Karwei. Daar krijg ik zelf hulp bij door mijn vriendenkring of door de andere vrijwilligers op de bus. Het voelt zo fijn dat ik dan ook wat terug kan doen”
“En nog iets he, wat mijn werk zo leuk maakt’ zegt Jos door de luidspreker van de telefoon: “Ik vind het zo machtig mooi met de grote bus door de smalle straatjes te rijden. Achteruit rijden, keren is echt een uitdaging soms. Dat vind ik heel leuk!” “Ik ben ermee bezig om een camera op mijn dashboard te maken, zodat iedereen kan meekijken. Vroeger had je de rode SWO bus rondrijden in De Bilt. Mijn vader had een autobedrijf in Groenekan en die  repareerde altijd deze bus. Wanneer ik dat als jongetje zag, dacht ik altijd ‘later wil ik ook in zo’n grote bus rijden’. En nu doe ik dat!”
 
Weer eens wat anders dan pannenkoeken bakken
Jos is in oktober jl.  ook vrijwilliger geweest op de “pannenkoek-bakdag” Waar hij samen met vrijwilligers van de bus, binnen twee uur tijd 300 pannenkoeken heeft gebakken voor oudere mensen. Daarnaast helpt Jos ook mensen bij technische problemen. Jos legt uit: “Als bijvoorbeeld de televisie het niet doet dan verhelp ik dat meteen. Dat was vorige week, ik fiets er naar toe, want in deze tijd moeten mensen wel gewoon tv kunnen kijken, toch? En als er niemand is die zoiets voor hen kan doen, doe ik het graag.”
 

Bent u ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk en benieuwd wat er allemaal te doen is? Kijk dan op de vacaturebank van de vrijwilligerscentrale.